پای درس استاد ، زیر عبای یار

بعضی دلتنگی‌ها را نمی‌توان در واژه‌ها گنجاند...

صبحگاه امروز، بار دیگر پای درس استاد نشستیم؛ از منظومه فکری رهبر شهید گفتیم و از رسالتی که بر دوش دختران معارفی نهاده شده است؛ رسالت فهمیدن، آگاهانه زیستن و زینب‌وار روایت‌کردن.

اما آنچه بیش از هر چیز، دل‌هایمان را به تپش انداخت، حضور عبای یار بود؛ عبایی که شب‌ها، همراه او در خلوت‌های عاشقانه‌اش با پروردگار بود...

لحظاتی سرشار از دلتنگی و دلدادگی رقم خورد و عطر یاد و حضورش در فضای مدرسه پیچید؛ حضوری که نبودنش را بیش از پیش به یادمان آورد.

دختران ولایی ما، در سایه این عبا، با رهبر شهیدشان پیمان بستند؛ پیمانی برای ادامه مسیر، برای خواندن و فهمیدن اندیشه‌هایش و برای روشن نگه‌داشتن چراغ انقلاب اسلامی.

آقا جان! دلتنگ شماییم، اما عهد ما همچنان پابرجاست...